Manuel Rivas publica na súa columna semanal da contraportada de "El País" do sábado 10 de marzo de 2012 un artículo para reflexionar: ¿Gana Al Capone?
A miña reflexión ven sendo: E logo, non nos queda outra que achantar e calar? Estamos todos caladiños, procurando pasar desapercibidos, que non se nos vexa, que non vaia ser...
Paga a pena? Mexan por nós e dicimos que chove?
domingo, 11 de marzo de 2012
domingo, 5 de febreiro de 2012
NON HAI CARTOS PARA A CIENCIA, SÓ PARA A IGREXA CATÓLICA
Non hai diñeiro para a ciencia. O novo goberno anuncia un recorte de 600 millóns en Investigación e Innovación (I+D+I) , ao tempo que se decide pagar máis de 13.000 € mensuais á Igrexa Católica.http://actuable.es/peticiones/
venres, 8 de xullo de 2011
E nós? Non cantaremos nós o "Va pensiero"?
Vai sendo hora de que en Galicia, tamén, cantemos todos xuntos o "Va pensiero" o coro dos escravos que lembran a súa patria "si bella e perduta". Si bella e perduta como a nosa lingua, a nosa cultura, os nosos artistas. E logo non haberá quen cante o Va pensiero na ópera??
O Teatro dell'Opera de Roma ergueuse para lle cantar a Berlusconi o “va pensiero” o coro de Verdi, símbolo histórico da dignidade e da liberdade de Italia. "
No Palco Real, o presidente da República, o Cardeal Vellini e Berlusconi asisten a representación de Nabucco.Ao rematar, o público pediu un bis. Daquelas, o director Riccardo Muti colleu un micrófono e falou para todo o teatro: "Teño máis de 30 anos, a miña vida está feita, pero como un italiano que viaxou o mundo sinto unha fonda vergoña polo que está a pasar no meu país. Así que se acedo a repetir, como pedides, o "Va Pensiero" non o fago tanto, ou só, por razóns patrióticas, senón porque esta noite, mentras o coro cantaba "O mia patria, si bella e perduta", pensei que, se destruimos a cultura, as ideas que están fundamentadas na historia da Italia, o noso país será, de feito, "bello e perduto". "Xa que estamos nun clima moi itálico, e mesto... Muti calou abondo, durante anos, e quixera facer unha excepción, estamos na nosa casa, non? O teatro da capital... O coro cantou magnificamente, a orquesta acompañou moi ben, se queredes unirvos tamén vós, o cantaremos todos xuntos”
E o teatro erguese en pé. Muti dirixiunos sen batuta e o teatro todo cantou moi a modiño, e a Italia de Verdi impúxose á Italia embrutecida polo home que amaña as leis no seu propio beneficio.
O Teatro dell'Opera de Roma ergueuse para lle cantar a Berlusconi o “va pensiero” o coro de Verdi, símbolo histórico da dignidade e da liberdade de Italia. "
No Palco Real, o presidente da República, o Cardeal Vellini e Berlusconi asisten a representación de Nabucco.Ao rematar, o público pediu un bis. Daquelas, o director Riccardo Muti colleu un micrófono e falou para todo o teatro: "Teño máis de 30 anos, a miña vida está feita, pero como un italiano que viaxou o mundo sinto unha fonda vergoña polo que está a pasar no meu país. Así que se acedo a repetir, como pedides, o "Va Pensiero" non o fago tanto, ou só, por razóns patrióticas, senón porque esta noite, mentras o coro cantaba "O mia patria, si bella e perduta", pensei que, se destruimos a cultura, as ideas que están fundamentadas na historia da Italia, o noso país será, de feito, "bello e perduto". "Xa que estamos nun clima moi itálico, e mesto... Muti calou abondo, durante anos, e quixera facer unha excepción, estamos na nosa casa, non? O teatro da capital... O coro cantou magnificamente, a orquesta acompañou moi ben, se queredes unirvos tamén vós, o cantaremos todos xuntos”
E o teatro erguese en pé. Muti dirixiunos sen batuta e o teatro todo cantou moi a modiño, e a Italia de Verdi impúxose á Italia embrutecida polo home que amaña as leis no seu propio beneficio.
xoves, 30 de xuño de 2011
Galicia e Madrid
Dentro da programación do festival VERANOS DE LA VILLA está organizada unha serie de concertos de “Música de Galicia en Madrid”. Entre o 30 de xuño e o 21 de xullo actuarán Uxía, Cristina Pato e Rosa Cedrón, Banda Crebinsky, Ialma e Mercedes Peón no auditorio do Espacio Conde Duque de Madrid (como xa dixen)
xoves, 9 de xuño de 2011
Ojos que no ven. Víctimas del fascismo desde la transición
Este vídeo, que atopei en Trafefando Ronseis (grazas Gracia Santorum) paréceme merecente de difusión. Non debemos esquecer Haití, Palestina, o Sahara. Pero tampouco, nunca, a nosa propia historia agochada:
xoves, 2 de xuño de 2011
venres, 20 de maio de 2011
INDIGNADOS, agora que estamos aínda en CAMPAÑA
Estamos, moitos, indignados.
Pero indignarse, non chega. Castelao: "non lle poñas chatas a obra namentras non se remate, o que queira que se poña a traballar nela, hai sitio para todos". Hai que actuar e tomar partido, non para que gañen os de sempre co noso desprezo, madia leva.
A Sociedade Civil moqueaba con resignación e aínda indiferencia, agora estamos indignados. Ben. Pero que sexa unha indignación activa, unha reacción da Sociedade Civil disposta a toma-las rédeas.
Temos que tomar decisións para que algo mude, para que a obra mellore traballando nela
Pero indignarse, non chega. Castelao: "non lle poñas chatas a obra namentras non se remate, o que queira que se poña a traballar nela, hai sitio para todos". Hai que actuar e tomar partido, non para que gañen os de sempre co noso desprezo, madia leva.
A Sociedade Civil moqueaba con resignación e aínda indiferencia, agora estamos indignados. Ben. Pero que sexa unha indignación activa, unha reacción da Sociedade Civil disposta a toma-las rédeas.
Temos que tomar decisións para que algo mude, para que a obra mellore traballando nela
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)